بدایع افصح المتکلمین شیخ مصلح الدین سعدی شیرازی

بدایع افصح المتکلمین شیخ مصلح الدین سعدی شیرازی

#بدایع_شیخ_سعدی_شیرازی

به کوشش: #تقی_ارانی

جلد_شومیز

قطع_پالتویی

تعداد_صفحات ۲۴۴

سال_انتشار دوم ۱۳۵۸

#انتشارات_شرکت_سهامی_کتابهای_جیبی 

#شرکت_سهامی_کتابهای_جیبی_کتاب_مازیار 

#بدایع_شیخ_سعدی_شیرازی_کتاب_مازیار 

ابومحمد، شرف الدین ملقب به افصح المتکلمین با تخلص سعدی، یکی از بزرگ ترین شاعران ایران زمین است. تخلص وی بنا بر مشهور، باید از نام سعدبن ابی بکر، اتابک سُغلری زمانش گرفته شده باشد یا چنان که برخی از محققان ابراز کرده اند، به علت انتساب اجدادش به قبیلة بنی سعد، از قبایل مشهور عصر پیامبر و این نام، در واقع نام خانوادگی او بوده است.

در آن روزگار که سعدی به تعبیر خودش در خانواده ای که پدرانش هم از عالمان دین بودند، به دنیا آمد؛ یعنی سال 606 هجری قمری، هنوز یورشگران مغول قلمرو زبان فارسی را آوردگاه تاخت و تاز و ویرانگری های خود نکرده بودند. او که در کودکی از نعمت پدر محروم ماند، در اوان جوانی برای تحصیل علوم ادبی و دینی، راهی مدرسة نظامیة بغداد شد و سپس به عراق و شام و حجاز سفر کرد. در اواسط قرن هفتم به شیراز بازگشت و منظومة حِکمی بوستان را نگاشت...